Blog Jasper Dekker (Jouw Glazenwasser): With great power comes great responsibility.
Deze bekende uitspraak van Spider-Man is er eentje die me altijd is bijgebleven.
Met macht moet je verantwoordelijke beslissingen nemen.
Nou heb ik niet de superpowers van Captain America of de kracht van Hulk…
maar er is wel iets wat ik goed kan.
In mijn werk kom ik veel mensen tegen. Jong en oud.
Vaak zijn het juist de ouderen die overdag thuis zijn. En die het prettig vinden als er even iemand langskomt.
Dus maak ik een praatje.
Dat kost mij tijd. En dus geld.
Maar de waarde ervan… die is soms groot.
Zo sprak ik eens een man die verdriet had om zijn zieke vrouw.
Hij vroeg: “Wil je koffie?”
Ik zei eerst nee en wees naar een halfvol kopje op mijn dashboard.
Maar toen zag ik het.
Een glinstering in zijn ogen. Een traan.
Dus zei ik:
“Weet je… doe toch maar een koekje bij de koffie. Dan kom ik even binnen.”
Wat daar besproken werd, blijft privé.
Maar ineens bleken mijn eigen ervaringen iets te kunnen betekenen voor een ander.
Dat is toch bijzonder.
Zo is er ook een mevrouw van dik in de 80.
Ik maak altijd een praatje met haar. Altijd.
Slechtziend. Klein huisje. Klein wereldje zou je denken.
Maar ze gaat nog naar haar muziekclub. En treedt zelfs nog op met haar banjo.
Met haar oude vingers glijdt ze over de snaren en laat ze me zien wat ze kan.
En ik? Ik geniet van top tot teen.
Zet ik haar in haar kracht…
of geef ik haar gewoon de ruimte om te shinen?
Misschien is dat hetzelfde.
Verborgen talenten. Mooie mensen.
De wereld ziet het te weinig.
Vorig jaar kreeg ik een golfclub.
Van de overburen van een klant die was overleden.
Dat wist ik niet eens.
Maar blijkbaar had ze uit onze gesprekken opgemaakt dat die golfclub voor mij moest zijn.
Dat geeft kippenvel.
En dan die keer dat ik werd gebeld door een klant die zichzelf had buitengesloten op haar balkon.
De deur was dichtgeslagen door de wind.
Dus ik ging erheen. Ladder omhoog. Balkon op. Woning in.
En mevrouw kon weer naar binnen.
Waarom dat soort telefoontjes nooit van dames van 30 komen, maar altijd van 80-plussers…
geen idee.
Misschien heeft het iets te maken met mijn gelukkige huwelijk.
Misschien maar beter zo.
En toen was daar die vraag:
“Wanneer komt de glazenwasser weer?”
Niet omdat ze me misten…
maar omdat ik altijd de ballen van het dak haal.
Om ze vervolgens weer met net zoveel plezier terug het dak op te zien schieten.
Voor hen ben ik een held uit Spider-Man.
Maar eigenlijk…
ben ik een superheld?
Of ben gewoon iemand die even blijft staan.
Even kijkt.
Even luistert.
De Stille aandacht.. staat paraat om te luisteren.
En misschien…
is dat precies wat deze wereld soms nodig heeft.
