Blog: ‘Als mijn tante een pikkie had’
Wie kent de dooddoener niet: ´als mijn tante een pikkie had, dan was het mijn oom geweest.´ Hoe kom ik hier nu opeens bij??
In een tijd waar inclusiviteit en diversiteit de boventoon voeren, er zelfs boeken van Ronald Dahl herschreven moeten worden, elfjes in de Efteling bijgekleurd moeten worden of gender neutrale sanitaire groepen ontstaan, verschijnt er ineens een nieuwe fenomeen, te weten ´Woman in Cleaning´. Daar waar andere vakmedia zoals Service Management, Clean Totaal, Schoonmaakjournaal een genderneutrale titel dragen, is er nu een platform dat selectief qua sekse is. Een slechtere titel kan haast niet, zou je denken, nou ja wellicht ´Men in Cleaning´? Of verschijnen er straks in een branche, die over diversiteit gesproken zelfs twee werkgeversverenigingen nodig heeft!, ook bladen als ´Gay in Cleaning´, ‘Moslims in Cleaning´ of welk onderscheid we nog meer kunnen maken….
Je vraagt je dan af wat is van de titel ´Woman in Cleaning´ de bedoeling? Wordt er mee bedoeld dat er veel vrouwen als schoonmaakster werkzaam zijn? Of is het een soort borst(en) klopperij om te accentueren dat er ook vrouwen in leidinggevende posities werkzaam zijn binnen de schoonmaakbranche?
Feitelijk een bevestiging dat een aantal vrouwen in de schoonmaaksector meer kunnen dan een poetsdoek vasthouden? Tja, dan voel ik mij als persoon van het zuivere mannelijke ras toch een beetje op mijn pikkie getrapt. Want wat maakt het zo bijzonder om er een titel in de vakmedia aan te wijden dat vrouwen hetzelfde doen wat mannen in de branche ook al jarenlang doen? Helemaal frons ik mijn wenkbrauwen als ik lees dat het de intentie van ‘Woman in Cleaning’ is om een bijdrage te leveren om de schoonmaakwereld naar een hoger niveau te tillen.
Want als er één branche is waar mannen en vrouwen gelijkgesteld worden, dan is dit toch immers de schoonmaakbranche. Met één en hetzelfde loongebouw. Dit in tegenstelling tot sommige andere sectoren, waarin van gelijkheid tussen man en vrouw niet altijd sprake is.
Kijk ze kunnen mijn tante lichamelijk gezien veranderen in een oom, dat spreek ik niet tegen. Anders wordt het dat mijn oom dan toch in het denken een vrouw blijft. Immers bij een dergelijke transformatie gaan de hersencellen namelijk niet mee over. Dus feitelijk een oom die denkt als een vrouw en waarna de vrouw de credits voor het denken van de man krijgt? Snap je het nog?
Ben ik dan tegen vrouwen in toonaangevende functies? Ben ik van mening dat vrouwen minder intelligent zijn dan mannen? Welnee, beslist niet, maar ik vind vrouwen aan de top niet bijzonder om er een titel aan te wijden. Het is voor mij de gewoonste zaak van de wereld. Mijn verzet is erop gericht dat vrouwen hiervoor klaarblijkelijk op een sokkel geplaatst moeten worden.
Het heeft in het huidige tijdframe zelfs iets weg van roeien tegen de stroom in. Of is dit nu juist de kracht van de titel ‘Woman in Cleaning’?!
Want als ik gepassioneerde topvrouwen in de schoonmaak zie schitteren, zoals Annette Van der Meulen (Nivogroep), Ans de Gast (Nieuw Leven), Diana van Dijk (CSU), Laetitia Simonis (1nergiek) of Rahma El Mouden (Mas), dan vervult mij dit zeker van trots. Of wat te denken van Petra de Bruin en Esther van der Lelie die de verkiezing van schoonmaker (ja, ja mannelijke vorm) van het jaar gered hebben!?
En voor de goede orde: de genoemde voorbeelden zijn geen tantes van mij. Ooms overigens evenmin!
Henk Cornelisse
Facility Specialists
