Uit het dagboek van Jouw Glazenwasser: “Laat je me nou een sexlijn bellen!?”
Met dit verhaal gaan we een stukje terug in de tijd. Velen van jullie kunnen het zich niet meer voorstellen, maar er was ooit een tijd zonder smartphones, navigatie en internet. Jasper Dekker, glazenwasser en eigenaar van Jouw Glazenwasser, neemt ons mee naar een bijzondere werkdag waarin techniek, een toevallige samenloop van omstandigheden en een flinke dosis ongemak samenkomen.
“De wereld was net aan het veranderen. De eerste peperdure mobiele telefoons waren in gebruik – van die dingen waarbij het versturen van een sms al de helft van je beltegoed kostte. Op de werkvloer werd het steeds ‘normaler’ om een telefoon bij je te hebben. Handig om je voorman te bellen als je klaar was, of om opgebeld te worden voor een “spoedklusje”. Maar ja, dan moest de batterij het natuurlijk nog wel doen…
Ik was 18 en werd afgezet bij een mooie klus. Mijn taak was simpel: de boel afmaken en bellen als ik klaar was. Geen probleem. Ik had mijn super-de-luxe Samsung-telefoon met voice-dial bij me. Alleen… in tegenstelling tot die saaie Nokia’s had mijn telefoon géén batterijduur van een week. Tegen het einde van de dag was hij – uiteraard – leeg.
Gelukkig kende ik het nummer van mijn collega uit mijn hoofd. Vast ergens een vaste lijn te vinden, toch? Ik liep naar de receptie, waar een knappe dertiger zat. “Mag ik even bellen?” vroeg ik. “Natuurlijk!” zei ze vriendelijk. Ze bood aan het nummer voor me te draaien en wees me op een telefoon in de hoek waar ik mijn gesprek kon voeren.
Ik gaf haar het nummer en liep naar de telefoon. Maar nog voordat ik kon beginnen, hoorde ik haar plotseling verontwaardigd roepen: “Laat je me nou een sexlijn bellen!?” Overrompeld riep ik vanuit de hoek: “Natuurlijk niet!”
Meer wist ik ook niet uit te brengen. Beschaamd liep ik terug naar haar toe, mompelde een verontschuldiging en stamelde dat ik het ook niet begreep. Haar wangen waren knalrood van wat ze gehoord had. De mijne inmiddels ook, al wist ik op dat moment niet eens wáárom precies.
Eerder die dag…
“Haha, moet je horen welke cd ik nu heb!” Een collega lachte breeduit, terwijl hij een cd in de autoradio stopte. Een hoorspel begon. Een sketch met pratende mannen in een kroeg. Maar niet zomaar een sketch – laten we zeggen dat het beter paste op een OnlyFans-platform dan in dit dagboek. Laten we ook zeggen dat we, ondanks de ongepaste inhoud, dubbel lagen van het lachen.
Wat ik níét wist, was dat het heldere licht van een collega had besloten om precies die aanstootgevende sketch als voicemailbericht op zijn telefoon te zetten. En ja… ook zijn batterij was leeg aan het einde van de dag. Dus toen de receptioniste het nummer draaide, kreeg ze niet gewoon een doorschakeling – nee, ze viel met haar neus middenin een ranzige kroegscène. Dat verklaarde haar woedende blik en de uitroep: “Laat je me nou een sexlijn bellen!?”
En ik? Ik kwam er pas later achter wat de oorzaak was van dat ongemakkelijke moment met de knappe receptioniste.”
