Blog: ‘Huilie Huilie troef in de schoonmaak’

Er wordt de laatste tijd moord en brand geschreeuwd: de schoonmaak heeft voor dezelfde hoeveelheid aan werkzaamheden steeds minder schoonmaakmedewerkers. Reden om zelfs opdrachtgevers duidelijk te maken dat ze als gevolg van krapte op de arbeidsmarkt blij mogen zijn dat er überhaupt nog bij hen schoon gemaakt wordt. Opdrachtgevers worden geacht prijsstijgingen van een kleine 10% zonder pardon te accepteren: kwestie van slikken of stikken. Schoonmaakondernemers die eerst met de pet in de hand nederig bij opdrachtgevers op gesprek kwamen, presenteren zich nu als machthebbers. Beide partijen met de mond vol over partnerschap. Oftewel: eerst knepen de opdrachtgevers de schoonmaakbedrijven uit, nu zijn de rollen omgedraaid. Beide situaties zijn ongezond en ongewenst. Waar is het wederzijds respect? Het is voorspelbaar wat er gebeurt zodra de arbeidsmarktkrapte op zijn retour is.

Dezelfde schoonmaakbranche maakt zich al jaren sterk voor zichtbaar schoonmaken gedurende de dag-uren. De huidige arbeidsmarktkrapte biedt de schoonmaakwerkgevers nu juist een unieke gelegenheid om de schoonmakers meer uren per dag te bieden. Met andere woorden omgekeerd denken: het lagere aanbod aan schoonmaakmedewerkers kan ruimschoots gecompenseerd worden door de schoonmakers meer uren per dag aan te bieden. Schoonmakers blij, klant blij, bonden blij en schoonmaakwerkgevers blij.
Ook wordt het de hoogste tijd dat politiek Den Haag wat realistischer en doortastender wordt. Biedt mensen met een uitkering de gelegenheid om iets bij te verdienen zonder dat dit fiscale consequentie en/of volledige verrekening met hun uitkering als gevolg heeft. Bijvoorbeeld een onbelaste vrijwilligersvergoeding ad 1.900 euro per jaar, zoals dit ook bij organisaties toegestaan wordt. Dit zal voor menigeen een welkome aanvulling zijn om de hogere energierekening te voldoen en reden zijn om binnen de schoonmaaksector in te stromen en te ervaren wat een schoon vak dit is.

Om de stap naar de schoonmaakbranche te maken is het ook wenselijk de afstand tot het minimum loon zo groot mogelijk te houden. Het jarenlang door de werkgevers gepredikte unique selling point van deze sector lijkt haar onderscheidend vermogen te verliezen nu de stijging van het minimum loon (en hieraan gerelateerde uitkeringen) veel dichter tegen het huidig schoonmaak cao- gebouw aanschurkt. Een ruime afstand tussen het loon in de schoonmaak versus een uitkering zal ertoe bijdragen dat mensen met een uitkering plus de onbelaste vergoeding eerder definitief de stap zullen maken naar een vaste arbeidsovereenkomst binnen de schoonmaak. En over afstand gesproken: versoepel de reiskostenregeling voor de schoonmakers . Schoonmaker blij, bonden blij, politiek blij en schoonmaakwerkgevers- mits ze dit kunnen doorbelasten in hun tarieven -blij. Klant beetje blij: ze houden een schone werkomgeving maar betalen daarvoor een hogere prijs. Een prijs die vaak realistischer is dan de uitgeknepen prijzen in het verleden.

En laten we reëel zijn: niet alle kosten die een ander loongebouw met zich mee brengen hoeft één op één aan de opdrachtgever doorbelast te worden. Huilie, huilie om de fragile marges, terwijl er tientallen miljoenen door de schoonmaakbedrijven uitgegeven wordt aan sponsoring binnen het betaalde voetbal. Let voor de aardigheid eens op hoeveel reclameborden je bij een voetbalwedstrijd voorbij ziet komen van bedrijven uit de schoonmaaksector en zelfs het aantal shirtreclames die op de tenues prijken!?
Stop dus met huilie, huilie. Calimero gedrag past niet bij een sector die kort geleden nog de heldenstatus verworven heeft.

Maar besef wel dat in de humor de ernst schuilt…

Henk Cornelisse
Facility Specialists