Uit het dagboek van Jouw Glazenwasser: “Het blijft gevaarlijk”

Ramen wassen is nooit helemaal zonder risico geweest. We zitten nu in een tijd waarin het waarschijnlijk het veiligst uitgeoefend kan worden. En of dat nou altijd zo leuk is? Spanning maakte vroeger juist ook deel uit van het vak, vindt Jasper Dekker van Jouw Glazenwasser. Hij neemt ons mee in enkele spannende momenten en avonturen op hoogte.

Het blijft gevaarlijk
“Ja, ramen wassen is nooit helemaal veilig geweest. We leven nu, anno 2025, in een tijd waarin we ons beroep waarschijnlijk het meest veilig kunnen uitoefenen. En tja… of ik dat nou altijd zo leuk vind? Spanning maakte vroeger juist ook deel uit van het beroep.

Neem bijvoorbeeld de keer dat ik samen met een collega op een ziekenhuisterrein bezig was. We wasten de ramen van het ziekenhuis met behulp van een hoogwerker. Voor degenen die niet weten hoe dat eruitziet: twee jonge knapen met gevoel voor durf en ervaring, die vanuit een klein bakje op een hoogte van 20 meter een bakbeest van een machine op de grond bedienen. Je moet zorgen dat je geen auto’s of lantaarnpalen raakt, of van onvoorziene stoepranden afrijdt. Vooral dat laatste moet je zien te voorkomen, want van een 10 centimeter hoge stoeprand afrijden voelt op grote hoogte als een val van 2 meter, waardoor je uit de hoogwerker gelanceerd kunt worden.

Enfin, deze hoogwerkermachine had er ineens niet zoveel zin meer in. Het systeem dat de bak automatisch horizontaal houdt, om de bestuurders horizontaal te houden, stopte ermee. Met andere woorden: wanneer wij zakten, ging de bak steeds schuiner hangen, met als eindresultaat dat wij praktisch hangend de grond bereikten. Het is niet bepaald een prettig gevoel als je vanaf een meter of zes het risico moet nemen om, vastgeklemd in de bak, de grond te proberen te bereiken. Maar… het is ons gelukt!”

Kuren met de gevellift
“Een ander mooi verhaal betreft een avontuur met een gevellift. Dat is een elektronische gevelbak die boven op het dak kan rijden en met een grote draagarm over de rand van het gebouw getakeld wordt. Deze machines worden uiteraard streng gecontroleerd en gekeurd, want wanneer je jezelf over de dakrand van een pand van twaalf verdiepingen laat gaan, dan wil je er wel zeker van zijn dat je veilig staat.

Nu had deze machine kuren, maar daar kwamen we pas achter toen we nét onze bak over de rand hadden geparkeerd. Toen stopte alles! Ja, en wat doe je dan als je jong en dom bent? Je koppelt jezelf los en laat jezelf via de draagarm weer terug op het dak glijden. Niet echt iets wat ik nu, twintig jaar later, nog zou doen of iemand zou aanraden.”

Mijn eerste keer écht hoog
“Mijn eerste echte ervaring met échte hoogte, voor mij althans, was het gemeentehuis in Amersfoort. Bij dit gebouw werd een elektrische bootsmanstoel gebruikt om de ramen te wassen. Dit pand van acht verdiepingen hoog moest met behulp van een soort ‘elektrische stoel’ met twee wielen tegen de gevel omhoog getakeld worden. Iemand op het dak duwde je dan van links naar rechts. Omhoog of omlaag ging je zelf. Dat regelde je  elektronisch vanaf de stoel.

Omdat je vanaf de grond jezelf naar boven takelt, begint de reis vrij laagdrempelig. Maar na een paar verdiepingen merk je ineens dat je al op tien meter hoogte hangt, en dan ben je nog niet eens op de helft! En als er beneden dan openbaar voetgangersgebied is, en mensen doodleuk aan je balansgewicht gaan trekken, of het zelfs met hun fiets meenemen… ja, dan denk je bij jezelf: had ik maar een beroep geleerd. Dat is overigens een uitspraak die ik haat, omdat die insinueert dat we altijd keuzes hebben in onze jeugd. Maar daar is dit verhaal te kort voor.

Maar goed: we zitten op 10 meter boven de grond en weten dat we zeker nog 10 te gaan hebben en zien dat die fietsers beneden als mieren aan je balansgewicht hangen. Eigenlijk mega stoer!”

Onrustige koffiepauze
“Een leuke anekdote uit dat laatste verhaal: ik heb een collega ooit op vierhoog laten hangen, omdat ik per ongeluk de stekker eruit trok, terwijl we eigenlijk samen koffie zouden gaan drinken. Ik maar wachten binnen, terwijl mijn telefoon nog in mijn jas op het dak zat. Mijn collega heeft zijn koffiepauze uit moeten razen in de elektrische bootsmanstoel. Het was nog lang onrustig in Amersfoort!”

Meer lezen over en van Jasper? Klik hier voor meer dagboekverhalen van Jasper Dekker