Gezien in de media: Na de aardbeving bouwt Nilüfer aan een nieuw leven in Oss

Soms worden we door lezers gewezen op mooie verhalen. Deze keer stuurde Angel Nellen van Nellen Schoonmaakdiensten ons het verhaal van een van zijn medewerkers: Nilüfer. Na de aardbeving in Turkije moest zij alles achterlaten. Nu bouwt ze in Oss, stap voor stap, aan een nieuw leven. Angel gunt haar dat haar ambities uitkomen, ook al zou hij haar liever niet missen…

Het was kwart over vier ’s ochtends in het oosten van Turkije. 90 seconden die uren duurden. Zo voelde het op die ene winterse ochtend in 2023 voor de Turkse Nilüfer Bozbag (48). Samen met haar gezin zat ze knuffelend op de vloer van hun woonkamer terwijl hun appartement heen en weer schudde door de aardbeving. Nu is de afgestudeerd astronome én sociologe schoonmaakster in Oss.

Wanneer je met haar praat straalt ze een kracht uit die bijna niet te omschrijven is. Nilüfer weet wat ze wil en dat is altijd al zo geweest. Bij binnenkomst heeft ze een stapel A4’tjes bij zich. Op het papier is in het Nederlands geschreven. “Mijn Nederlands is helemaal nog niet goed”, verontschuldigt ze zich. Maar op het meegenomen stapeltje papier staat in het Nederlands foutloos haar verhaal geschreven. Er is bovendien niks doorgekrast.

Nilüfer groeit op in Malatya in Oost-Turkije met twee zussen. Zij is de oudste van het gezin. Haar moeder sterft op jonge leeftijd en dus zorgt zij ook voor haar zussen. Nilüfer is intelligent en ze gaat studeren aan de andere kant van het land. In Istanbul om precies te zijn.

Dromen van de sterren, geweigerd door de hoofddoek

Van kinds af aan kijkt ze elke avond naar buiten, naar de sterrenhemel. Het heelal fascineert haar en het staat in de sterren geschreven dat ze astronomie gaat studeren. Ze slaagt met gemak en ze wil meer. Ze wil astronomieles geven op de universiteit, dus meldt ze zich aan. “Toen werd ik geweigerd”, vertelt ze wijzend naar de hoofddoek. “Toen was Turkije anders dan nu. Als je werkte voor de overheid mocht je geen hoofddoek dragen. Dat kon ik niet, het is mijn geloof.”

Ze gaat niet bij de pakken neerzitten en begint met een nieuwe studie, sociologie. Ook deze studie haalt ze. Bovendien wakkert deze studie een nieuwe passie aan, de interesse in omgang tussen mensen. Dat intrigeert haar enorm. Na haar voltooide studies trouwt ze met een Turkse man en woont ze al een periode in Nederland vanwege zijn werk. “Ik heb hier mijn kinderen gekregen en ik zorgde toen voor hen. Ik woonde wel in Nederland, maar mijn sociale leven speelde zich af in de Turkse gemeenschap. Dus de taal leerde ik niet”, vertelt ze.

Terug naar Turkije

Nilüfer krijgt heimwee naar Turkije. Ze vertrekt met haar kinderen naar waar ze is opgegroeid, terug naar haar familie in Malatya. Daar begint ze dan eindelijk haar passie in de praktijk te brengen. Ze wordt familiecoach, relatietherapeut en socioloog in haar stad. Van heinde en verre kloppen mensen bij Nilüfer aan met uiteenlopende hulpvragen. “Mijn klanten komen met vragen over de omgang met hun puber of kwesties over liefdesrelaties.” Het gaat dus goed met Nilüfer en haar praktijk. Ze is gelukkig maar ze moet wel haar man missen, want die werkt al die tijd nog in Nederland. En dan wordt het 6 februari 2023.

Negentig seconden die alles veranderden

Rond kwart over vier ’s ochtends schrikt Nilüfer wakker. De trillingen zijn enorm. “Ze zeiden dat het een kracht van 7.8 op de Schaal van Richter was, maar het leek wel honderd keer zo erg”, vertelt ze. “Ik schreeuwde iedereen wakker en we vonden elkaar in de woonkamer. Het duurde zo lang. We dachten dat we het niet zouden redden.” Na anderhalve minuut houdt het getril op. De shock is enorm. “We zijn razendsnel naar buiten gegaan, want we waren bang voor instortingsgevaar. We hadden niks meegenomen, dus we stonden in onze pyjama’s zonder schoenen buiten”, vertelt Nilüfer. “Het was -18!”

Eenmaal buiten begint Nilüfer als een gek rond te bellen naar familie. Gelukkig wordt ze gerustgesteld en blijken ze allemaal nog in leven. Nilüfer besluit om met het hele gezin naar haar zus te gaan. “Wij woonden in een appartementencomplex en zij in een groot huis met een ruime tuin eromheen. Maar vooral met minder verdiepingen”, verklaart ze.

Wanneer ze bij haar zus aankomen voelen ze pas hun vermoeidheid. Het is inmiddels ook al 13:00 uur en gegeten hebben ze nog niet. Dus wordt er een grote pan soep gemaakt door Nilüfer en haar zus. De rest gaat uitrusten en kruipt in bed. Dan komt de volgende klap. Wéér een aardbeving en net zo zwaar als die in de ochtend.

Overal bloed en geen medicijnen

Het huis trilt en stort deels in. Iedereen kan net op tijd weg komen, maar in de chaos onderweg naar buiten valt de dochter van Nilüfer van de trap. Een enorme snee in het hoofd zorgt ervoor dat hij helemaal onder het bloed zit. “Ik was de hele dag heel rustig”, zegt Nilüfer. “Maar toen ik dat zag, raakte ik in shock. Ik kon me niet meer bewegen. Ik stond helemaal stijf. Het bloed zat overal.”

Buiten wordt er geprobeerd om de wond te verzorgen, maar meer dan een pyjama hebben ze niet. De man van Nilüfer gebruikt zijn pyjama om de wond te verbinden. “Je moet je voorstellen, stond hij daar zonder kleren in de sneeuw”, blikt Nilüfer terug. “Alles was doorweekt, koud, en mijn kind had een enorme hoofdwond.”

De zoektocht naar een dokter begon, Nilüfer kende er nog eentje en belde. “Hij nam de telefoon op en zei: “Kom maar niet hierheen, het ziekenhuis ligt helemaal vol. We hebben hier niks meer””, vertelt ze. “We zijn toen op zoek gegaan naar een apotheek, maar niemand kon ons helpen, want geen enkel gebouw dat er stond was nog veilig. Twee dagen later is het ons gelukt.”

Weer naar Nederland; om hier ook te slagen

De aardbeving in 2023 treft 23 miljoen mensen in de omgeving. In Turkije vallen 44 000 doden. Het is de dodelijkste ramp in de geschiedenis van het land. Nilüfer en haar gezin overleven het gelukkig. Ze beseft dat ze geluk hebben gehad en dat haar man, haar grote liefde op dat moment bij haar was. Toen kwam het besef. “Het had zomaar voorbij kunnen zijn en vanaf dat moment wilde ik niet meer zonder mijn man”, zegt ze. En aangezien haar man in Oss zijn werk had ging Nilüfer mee. Voor de tweede keer naar Nederland.

Dit keer pakt ze het anders aan. Ze wil in Oss leven, ze wil haar leven dat ze had in Turkije ook hier in Nederland hebben. In de bibliotheek schrijft ze een mail dat ze op zoek is naar een taalmaatje. Ze wordt gekoppeld en ze begint vol overgave de taal te leren. Ze wil het Nederlands vloeiend spreken, zodat ze haar beroep weer kan uitoefenen. Ook vindt ze werk dat ze in de tussentijd kan doen. Dat wordt schoonmaken op verschillende locaties in Oss. “Ik vind het niet erg. Ik weet dat dit maar voor een tijdje is, voor tussendoor”, zegt ze met zelfvertrouwen. “Ik heb zelfs al gesolliciteerd om weer familiecoach te worden. Alleen was mijn Nederlands nog niet goed genoeg. Dus daar werk ik nu hard aan.”

Bij het afscheid is ze dankbaar voor het gesprek en je voelt door haar drive dat het gaat lukken om haar droom hier in Nederland te verwezenlijken, nu wel. Met haar stapeltje A4’tjes loopt ze weer naar buiten.

Geschreven door Luc Nieuwenhuizen van DTV Nieuws