Column: Autoverkoper

maart 5, 2018 in Blogs & vlogs

De autoverkoper. Eerlijk is eerlijk, hij (want ik ken helaas geen vrouwelijke) heeft meestal geen goede reputatie. Maar ze zijn er wel, de autoverkopers die wel verstand van zaken hebben, weten wat er te koop is, met je meedenken én je een klantwaardig gevoel geven. Respect noem ik dat.

Waarom respect? Waarom de link met de autoverkoper? Tja, ter voorbereiding op het thema Marktwerking dat we deze maand extra aandacht geven op onze website (en op sociale media als LinkedIn), sprak ik met diverse mensen over aanbestedingen anno 2018. Maar ook over kwaliteitsmetingen. En over de Code Verantwoordelijk Marktgedrag. De rol van de inkooporganisatie of facilitair adviseur blijkt belangrijk; de macht vele malen groter. Want wie kijkt er echt naar wat de eindgebruiker of pandbewoner wil als het schoonmaakonderhoud, het reinigingsmachinepark of de toilethygiëne opnieuw wordt aangekocht of aanbesteed?

Eind vorig jaar kocht ik een andere auto. Diegenen die mij kennen, weten dat ik dol op auto’s ben. Als meisje vond ik de skelter van m’n broer al zoveel interessanter dan een barbiepop. En diegenen die mij kennen, weten ook dat ik al cabrio reed voordat de ‘hele wereld’ met een ‘open dakkie’ op een zonnige zondag over Neêrlands wegen toerde. Na 17 jaar ruilde ik m’n trotse blauwe Japanner afgelopen november in voor een merkgenoot van een ander kaliber: een kleine crossover. Waarom deze keuze? Een strak karretje met een eigentijdse kleur en stoere velgen. Maar ook comfortabel, veilig, zuinig, betrouwbaar en luxe.

Als je een auto koopt, kijk je naar je wensenlijstje: kies je voor comfort of stoer? Je kijkt naar het aantal km’s: wordt het diesel, benzine of elektrisch? Je kijkt naar je portemonnee en naar veel meer zaken. Kortom, je bereidt je voor op je aankoop. De autoverkoper van de Mazda-dealer in Goes voelde dit feilloos aan. Hoe verwonderlijk – of is bizar hier beter op z’n plaats? – is het, dat eindgebruikers bij aanbestedingen van (overheids)organisaties niet of nauwelijks betrokken worden bij het nieuw aan te schaffen product of de dienst.

In onze gesprekkenreeks merkte iemand op: “Wat we veel zien, is dat de uitvragen gewoon eigenlijk allemaal kopieën van elkaar zijn. Dezelfde uitvraag voor gemeente x als voor gemeente y. Hoeveel tijd steekt een inkooporganisatie in het schrijven van een klantspecifieke tender? En welke adviezen geven ze de klant voor het kunnen maken van een weloverwogen keuze?” Ik begrijp het gewoonweg niet. Waarom kijken we privé wel naar onze aankoop en maken we een keuze op basis van onze wensen en behoeftes? Zelfs bij de aankoop van een pak melk wegen we nog af: welk merk, welke prijs en welke soort. Waarom is de zakelijke win-winsituatie vaak zover te zoeken?

Toen ik in 2010 – met een andere hoofdredacteurspet op – onderzoek deed naar en met diverse ‘klokkenluiders’ sprak over aanbesteden en inkopen in de schoonmaakwereld, kreeg deze publicatie de titel De vergeten derde macht mee. Nu 7,5 jaar later blijkt er nog niet zo heel veel veranderd. Wederom zijn we genoodzaakt om ervaringen over aanbestedingen anoniem met u te delen. Bijzonder. Nee, bizar! Gelukkig dragen onze gesprekspartners ook ditmaal oplossingen aan. In de loop van deze maand volgen deze en andere publicaties over marktwerking. Met als rode draad: respect!

Petra de Bruin,
hoofdredacteur Schoonmaakjournaal

P.S. De foto is gemaakt op een van Schoonmaaktourdagen. Dit jaar organiseren we de Schoonmaaktourdag op vrijdag 8 juni samen met Metech Reiniging en Midwest Rubber, en toeren we over de Veluwe. Binnenkort meer info op website, Twitter, LinkedIn, Facebook en Instagram.

Delen